Blog

Zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego po godzinie spędzonej na placu zabaw w Englischer Garten lub na spacerze wzdłuż Izary Twoje dziecko wraca zmęczone, ale wyciszone, a po 40 minutach oglądania z pozoru spokojnej bajki na tablecie lub TV jest rozdrażnione, płaczliwe lub nadpobudliwe?

Wielu dorosłych, stając w obliczu trudnych zachowań, sięga po kary, wierząc, że stosuje po prostu „konsekwencje”. W potocznym rozumieniu granica między tymi dwoma pojęciami bywa niezwykle cienka, jednak z perspektywy psychoterapeutycznej i neurobiologicznej – to dwa zupełnie różne światy. Różnica nie polega jedynie na doborze słów. Chodzi o to, jak dany komunikat wpływa na układ nerwowy dziecka i co buduje w jego relacji z dorosłym. Neurobiologia kary: Dlaczego mózg uczy się

„Gdzie powinniśmy zacząć...” – to tytuł genialnego podcastu Esther Perel, znanej psychoterapeutki, która w swojej kultowej książce „Inteligencja erotyczna” od lat bada temat, z którym jako terapeutka par spotykam się w gabinecie niemal codziennie. Chodzi o odwieczny konflikt, który nosi w sobie każdy z nas: z jednej strony pragniemy bezpiecznej miłości i bliskości, a z drugiej – wolności, dreszczyku emocji i namiętności. W swojej pracy Perel pisze o tym tak, że trafia w samo

„Znowu rozmawiamy o tym samym.” „Czuję, że się od siebie oddalamy.” „Nie wiem już, jak do niego / do niej dotrzeć.” „Czasami mam wrażenie, jakbyśmy byli tylko współlokatorami.” „Czasem myślę: gdyby tylko on/ona się zmienił/a, byłoby nam łatwiej.” To zdania, które bardzo często pojawiają się w gabinecie terapeutycznym. Wiele par – ale też osób w terapii indywidualnej – doświadcza poczucia, że w relacjach utknęły w powtarzającym się schemacie . Niby rozmowa zaczyna się od drobn